خطبه ۶

ترجمهٔ محمد دشتی

(در سال 36 هجرى در شهر مدينه آن گاه كه از امام خواستند طلحه و زبير را تعقيب نكند، فرمود):

آگاهى و مظلوميّت امام عليه السّلام:

به خدا سوگند از آگاهى لازمى برخوردارم و هرگز غافلگير نمی ‏شوم،(1) كه دشمنان ناگهان مرا محاصره كنند و با نيرنگ دستگيرم نمايند. من همواره با يارى انسان حق طلب، بر سر آن كس مى ‏كوبم كه از حق روى گردان است، و با يارى فرمانبر مطيع، نافرمان اهل ترديد را درهم مى‏ شكنم، تا آن روز كه دوران زندگانى من به سر آيد.

پس سوگند به خدا، من همواره از حق خويش محروم ماندم، و از هنگام وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تا امروز حق مرا از من باز داشته و به ديگرى اختصاص دادند.

________________________

(1). ضبع، يعنى «كفتار» كه در اغفال شدن ضرب المثل بود، با سر و صداهايى كه شكارچيان بوجود مى ‏آوردند سر در لانه فرو برده، از خطرات پيرامون خود غافل مى ‏شد و به خواب مى‏ رفت و شكار مى ‏گرديد، سپس ضرب المثل براى انسان بى اطلاع گرديد.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

و از سخنان آن حضرت است چون بدو اشارت كردند پى طلحه و زبير نرود و آماده جنگ با آنان نشود:

به خدا چون كفتار نباشم كه با آهنگ به خوابش كنند و فريبش دهند و شكارش كنند. من تا زنده ام به يارى جوينده حقّ، رويگردان از آن را مى زنم، و با فرمانبر يكدل، نافرمان بد دل را، كه به خدا سوگند، پس از رحلت رسول (ص) تا امروز پيوسته حقّ مرا از من باز داشته اند، و ديگرى را بر من مقدّم داشته اند.