خطبه ۸

ترجمهٔ محمد دشتی

(در اين سخنان ارزشمند در سال 36 هجرى به بيعت زبير، اشاره دارد):

پيمان شكنى زبير:

زبير، مى پندارد با دست بيعت كرد نه با دل،(1) پس به بيعت با من اقرار كرده ولى مدّعى انكار بيعت با قلب است، بر او لازم است بر اين ادّعا دليل روشنى بياورد، يا به بيعت گذشته باز گردد.

__________________________________________________

(1). در روز بيعت، طلحه و زبير، در پيشاپيش مردم فرياد بيعت، بيعت، سر مى‏ دادند. وقتى زبير دست امام را گرفت تا بيعت كند، امام به او فرمود «مى‏ ترسم كه بيعت خود را بشكنى و بى وفا گردى!» نظر امام درست بود، پس از زمان كوتاهى طلحه و زبير به شورشيان پيوستند و با امام در جنگ جمل جنگيدند، در صورتيكه مادر زبير بن عوام، صفيّه، عمّه امام على عليه السّلام بود.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

و از سخنان آن حضرت است كه بدان زبير را در نظر دارد و در حالى كه مقتضى آن بوده، فرموده است:

پندارد با دستش بيعت كرده است، نه با دلش. پس بدانچه به دستش كرده اعتراف مى كند، و به آنچه به دلش بوده ادعا. پس بر آنچه ادّعا كند دليلى روشن بايد، يا در آنچه بود و از آن بيرون رفت در آيد.