خطبه ۷۸

ترجمهٔ محمد دشتی

(از دعاهاى آن حضرت است).

نيايش امام:

خدايا از من در گذر آنچه را از من بدان داناترى،(1) و اگر بار ديگر به آن باز گردم تو نيز به بخشايش باز گرد.

خدايا، آنچه از اعمال نيكو كه تصميم گرفتم و انجام ندادم ببخشاى.

خدايا، ببخشاى آنچه را كه با زبان به تو نزديك شدم ولى با قلب آن را ترك كردم.

خدايا، ببخشاى نگاه هاى اشارت آميز، و سخنان بى فايده، و خواسته هاى بى مورد دل، و لغزش هاى زبان.

____________________________

(1). امام على عليه السّلام معصوم است، امّا آنچه را كه در دعاها بيان مى‏ دارد، يا جهت تعليم «چگونه سخن گفتن» با خداست و يا خارج از محدوده گناهانى است كه براى انسان‏هاى عادّى مطرح مى ‏باشد، امام از آنچه كه بين خود و خداى خود روا نمى‏ دارد طلب بخشش مى‏ فرمايد. كه با مطالعه موارد ياد شده، در دعا اين حقيقت روشن مى‏ شود. مانند ميزبانى كه همه تلاش‏ها را مى ‏كند، و همه غذاها را براى مهمان مى‏ آورد، باز هم پياپى از مهمان عزيز عذر خواهى مى‏ كند.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

از سخنان آن حضرت است كه بدان دعا مى كرد:

خدايا بر من ببخش آنچه را كه از من بدان داناترى، و اگر بدان بازگشتم تو به بخشايش بازگرد -كه بدان سزاوارترى-.

خدايا بر من به بخشا وعده هايى را كه نهادم و آن را نزد من وفايى نبود، و بيامرز آنچه را به زبان به تو نزديكى جستم و دل راه مخالف آن را پيمود.

خدايا بر من ببخشاى نگاههايى را كه نبايد، و سخنانى كه به زبان رفت و نشايد، و آنچه دل خواست و نبايست، و آنچه بر زبان رفت از ناشايست.