حکمت ۳۴۹

ترجمهٔ محمد دشتی

الگوى انسان كامل (اخلاقى، معنوى):

و درود خدا بر او، فرمود: آن كس كه در عيب خود بنگرد از عيب جويى ديگران باز ماند،

و كسى كه به روزى خدا خشنود باشد بر آنچه از دست رود اندوهگين نباشد،

و كسى كه شمشير ستم بر كشد با آن كشته شود،

و آن كس كه در كارها خود را به رنج اندازد خود را هلاك سازد،

و هر كس خود را در گردابهاى بلا افكند غرق گردد،

و هر كس به جاهاى بد نام قدم گذاشت متّهم گرديد.

و كسى كه زياد سخن مى گويد زياد هم اشتباه دارد، و هر كس كه بسيار اشتباه كرد، شرم و حياء او اندك است، و آن كه شرم او اندك، پرهيزكارى او نيز اندك خواهد بود، و كسى كه پرهيزكارى او اندك است دلش مرده، و آن كه دلش مرده باشد. در آتش جهنّم سقوط خواهد كرد.

و آن كس كه زشتى هاى مردم را بنگرد، و آن را زشت بشمارد سپس همان زشتى ها را مرتكب شود، پس او احمق واقعى است.

قناعت، مالى است كه پايان نيابد،

و آن كس كه فراوان به ياد مرگ باشد در دنيا به اندك چيزى خشنود است،

و هر كس بداند كه گفتار او نيز از اعمال او به حساب مى آيد جز به ضرورت سخن نگويد.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

[و فرمود:] آن كه به عيب خود نگريست، ننگريست كه عيب ديگرى چيست،

و آن كه به روزى خدا خرسندى نمود، بر آنچه از دستش رفت اندوهگين نبود،

و آن كه تيغ ستم آهيخت، خون خود بدان بريخت،

و آن كه در كارها خود را به رنج انداخت، خويشتن را هلاك ساخت،

و آن كه بى پروا به موجها در شد غرق گرديد،

و آن كه به جايهاى بدنام در آمد بدنامى كشيد،

و هر كه پر گفت راه خطا بسيار پوييد، و آن كه بسيار خطا كرد شرم او كم، و آن كه شرمش كم پارسايى اش اندك هم، و آن كه پارسايى اش اندك، دلش مرده است، و آن كه دلش مرده است راه به دوزخ برده.

و آن كه به زشتيهاى مردم نگرد و آن را ناپسند انگارد سپس چنان زشتى را براى خود روا دارد نادانى است و چون و چرايى در نادانى او نيست،

و قناعت مالى است كه پايان نيابد،

و آن كه ياد مرگ بسيار كند، از دنيا به اندك خشنود شود،

و آن كه دانست گفتارش از كردارش به حساب آيد، جز در آنچه به كار اوست زبان نگشايد.