حکمت ۲۵۲

ترجمهٔ محمد دشتی

فلسفه احكام الهى (اخلاقى، اجتماعى، اعتقادى):

و درود خدا بر او، فرمود: خدا «ايمان» را براى پاكسازى دل از شرك،

و «نماز» را براى پاك بودن از كبر و خودپسندى،

و «زكات» را عامل فزونى روزى،

و «روزه» را براى آزمودن اخلاص بندگان،

و «حج» را براى نزديكى و همبستگى مسلمانان،

و «جهاد» را براى عزّت اسلام،

و «امر به معروف» را براى اصلاح توده هاى ناآگاه،

و «نهى از منكر» را براى بازداشتن بى خردان از زشتى ها،

و «صله رحم» را براى فراوانى خويشاوندان،

و «قصاص» را براى پاسدارى از خون ها،

و اجراى «حدود» را براى بزرگداشت محرّمات الهى،

و ترك «مى گسارى» را براى سلامت عقل،

و دورى از «دزدى» را براى تحقّق عفّت،

و ترك «زنا» را براى سلامت نسل آدمى،

و ترك «لواط» را براى فزونى فرزندان،

و «گواهى دادن» را براى به دست آوردن حقوق انكار شده،

و ترك «دروغ» را براى حرمت نگهداشتن راستى،

و «سلام» كردن را براى امنيّت از ترس ها،

و «امامت» را براى سازمان يافتن امور امّت،

و «فرمانبردارى از امام» را براى بزرگداشت مقام رهبرى، واجب كرد.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

[و فرمود:] خدا ايمان را واجب كرد براى پاكى از شرك ورزيدن،

و نماز را براى پرهيز از خود بزرگ ديدن،

و زكات را تا موجب رسيدن روزى شود،

و روزه را تا اخلاص آفريدگان آزموده گردد،

و حج را براى نزديك شدن دينداران،

و جهاد را براى ارجمندى اسلام و مسلمانان،

و امر به معروف را براى اصلاح كار همگان،

و نهى از منكر را براى بازداشتن بيخردان،

و پيوند با خويشاوندان را به خاطر رشد و فراوان شدن شمار آنان،

و قصاص را تا خون ريخته نشود،

و برپا داشتن حد را تا آنچه حرام است بزرگ نمايد،

و ترك ميخوارگى را تا خرد برجاى ماند،

و دورى از دزدى را تا پاكدامنى از دست نشود،

و زنا را وانهادن تا نسب نيالايد،

و غلامبارگى را ترك كردن تا نژاد فراوان گردد،

و گواهى دادنها را- بر حقوق- واجب فرمود تا حقوق انكار شده استيفا شود،

و دروغ نگفتن را، تا راستگويى حرمت يابد،

و سلام كردن را تا از ترس ايمنى آرد،

و امامت را تا نظام امت پايدار باشد،

و فرمانبردارى را تا امام -در ديده ها- بزرگ نمايد.