خطبه ۱۹۷

ترجمهٔ محمد دشتی

(اين سخنرانى در شهر كوفه در دوران زمامدارى آن حضرت ايراد شد).

1. فضائل امير المؤمنين عليه السّلام:

اصحاب و ياران حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه حافظان اسرار او مى باشند، مى دانند كه من حتى براى يك لحظه هم مخالف فرمان خدا و رسول او نبودم، بلكه با جان خود پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را يارى كردم. در جاهايى كه شجاعان قدم هايشان مى لرزيد، و فرار مى كردند، آن دليرى و مردانگى را خدا به من عطا فرمود.

2. در سوگ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم:

رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حالى كه سرش بر روى سينه ام بود قبض روح گرديد، و جان او در كف من روان شد آن را بر چهره خويش كشيدم. متصدّى غسل پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم من بودم، و فرشتگان مرا يارى مى كردند، گويا در و ديوار خانه فرياد مى زد. گروهى از فرشتگان فرود مى آمدند و گروهى ديگر به آسمان پرواز مى كردند. گوش من از صداى آهسته آنان كه بر آن حضرت نماز مى خواندند، پر بود، تا آنگاه كه او را در حجره اش دفن كرديم.

چه كسى با آن حضرت در زندگى و لحظات مرگ از من سزاوارتر است؟ پس مردم با دل بينا حركت كنيد، و نيّت خويش را در جهاد با دشمن راست بداريد. سوگند به خدايى كه جز او خدايى نيست، من بر جادّه حق مى روم، و دشمنان من بر پرتگاه باطلند، مى گويم آنچه را مى شنويد، و براى خود و شما از خدا طلب آمرزش دارم.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

از ياران محمّد (صلی الله علیه وآله) آنان كه گنجور اسرارند و كتاب و سنّت را امانتدار، مى دانند كه من، دمى معارض فرمان خدا و رسول او نبودم و به جان خود پيامبر (ص) را يارى نمودم آنجا كه دليران واپس خزيدند، و گامها برگرديدند. آن دليرى و مردانگيى بود كه خدا به من ارزانى فرمود.

و رسول خدا (ص) جان سپرد حالى كه سر او بر سينه من بود. و نفس او در كف من روان شد. آن را بر چهره خويش كشيدم، و شستن او را عهده دار گرديدم، و فرشتگان ياور من بودند و خانه و پيرامون آن فرياد مى كشيد. گروهى -فرشته- فرود مى آمد و گروهى به آسمان مى پريد، و بانگ آنان از گوش من نبريد. بر وى درود مى گفتند تا او را در خاك نهاديم.

پس چه كسى سزاوارتر است بدو از من، چه در زندگى او و چه پس از مردن؟ پس با دل بينا به راه افتيد و نيت خويش را در جهاد با دشمن خود راست بداريد كه به خدايى كه جز او خدايى نيست من به راه حق مى روم و آنان بر لغزشگاه باطلند. مى شنويد آنچه را مى گويم و براى خود و شما از خدا آمرزش مى خواهم.