نهج‌البلاغه
از سخنان امیرالمؤمنین علی (ع)

خطبه ۲۳۱

متن عربی و ترجمهٔ فارسی

۲ شرح برای این بخش ↓
۲۳۱خطبه
نمایش

متن عربی

تصحیح صبحی صالح

ومن خطبة له (عليه السلام) خطبها بذي قار و هو متوجه إلى البصرة ذكرها الواقدي في كتاب «الجمل»

فَصَدَعَ بَمَا أُمِرَ بِهِ، وَبَلَّغَ رِسَالَةِ رَبِّهِ، فَلَمَّ اللهُ بِهِ الصَّدْعَ، وَرَتَقَ بِهِ الْفَتْقَ، وَأَلَّفَ بِهِ بَيْنَ ذَوِي الاْرْحَامِ، بَعْدَ الْعَدَاوَةِ الْوَاغِرَةِ فِي الصُّدُورِ، والضَّغَائِنِ الْقَادِحَةِ فِي الْقُلُوبِ.

ترجمهٔ فارسی

ترجمهٔ محمد دشتی

(اين سخنرانى در سرزمين «ذى قار»)1( هنگام حركت به سوى بصره در سال 36 هجرى ايراد شد و واقدى آن را در كتاب «جمل» نقل كرد).

ويژگى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم:

پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آنچه را كه به او ابلاغ شد آشكار كرد، و پيام هاى پروردگارش را رساند. او شكاف هاى اجتماعى را به وحدت اصلاح، و فاصله ها را به هم پيوند داد و پس از آن كه آتش دشمنى ها و كينه هاى بر افروخته در دل ها راه يافته بود، ميان خويشاوندان يگانگى بر قرار كرد.

_______________________________

(1). ذى قار: نام سرزمينى است در نزديكى شهر بصره، كه جنگ اعراب و ايران پيش از اسلام در آن جا اتّفاق افتاده است.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

كه در ذوقار، هنگامى كه به بصره مى رفت خواند، واقدى آن را در كتاب جمل آورده است:

آنچه را بدو فرمودند آشكار گرداند، و پيامهاى پروردگارش را رساند. پس خدا بدو شكستها را بست، و گشادگيها را به هم پيوست. و خويشاوندان را كه دشمن بودند بدو، با هم مهربان ساخت از آن پس كه دشمنى سينه هاشان را مى سوخت و كينه هاى افروخته دلهاشان را مى گداخت.

پایان خطبه ۲۳۱
شرح‌های خطبه ۲۳۱شرح موردنظر را انتخاب کنید۲ شرح

با گشودن این بخش، شرح‌ها بارگیری می‌شوند.

کپی و اشتراک

عنوان، شماره و منبع همراه متن می‌مانند.