نامه ۸

ترجمهٔ محمد دشتی

(نامه به جرير بن عبد الله بجلى، فرستاده امام به سوى معاويه در سال 36 هجرى).

وادار ساختن معاويه به بيعت:

پس از نام خدا و درود هنگامى كه نامه ام به دستت رسيد، معاويه را به يكسره كردن كار وادار كن، و با او برخوردى قاطع داشته باش. سپس او را آزاد بگذار: در پذيرفتن جنگى كه مردم را از خانه ها بيرون مى ريزد، يا تسليم شدنى خوار كننده. پس اگر جنگ را برگزيد، امان نامه او را بر زمين كوب، و اگر صلح خواست از او بيعت بگير، با درود.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

و از نامه آن حضرت است به جرير، پسر عبد اللّه بجلّى هنگامى كه او را نزد معاويه فرستاده بود:

اما بعد چون نامه من به تو رسد، معاويه را وادار تا كار را يكسره نمايد. دو دلى را بگذارد و به يكسو گرايد. سپس او را آزاد گذار در پذيرفتن جنگى كه مردم -شكست خورده- را از خانه هاشان برون اندازد، يا آشتيى كه -وى را- خوار سازد. اگر جنگ را پذيرفت بيا و ماندن نزد او را نپذير، و اگر آشتى را قبول كرد، از او بيعت بگير، و السلام.