حکمت ۴۰۵

ترجمهٔ محمد دشتی

جاهلان متظاهر به دين (اعتقادى، سياسى):

و درود خدا بر او،(چون عمّار پسر ياسر با مغيرة بن شعبه(1) بحث مى كرد و پاسخ او را مى داد، امام به او فرمود) اى عمّار مغيره را رها كن، زيرا او از دين به مقدارى كه او را به دنيا نزديك كند، برگرفته، و به عمد حقائق را بر خود پوشيده داشت، تا شبهات را بهانه لغزش هاى خود قرار دهد.

_________________________________

(1). مغيرة بن شعبه يكى از چهار نفرى است كه به مكر و حيله و زيركى چونان معاويه و عمرو عاص و زياد بن ابيه، معروف بود و دشمنى خاصّى با اهل بيت عليهم السّلام داشت.

ترجمهٔ سید جعفر شهیدی

[و به عمار پسر ياسر فرمود، چون گفتگوى او را با مغيره پسر شعبه شنود.]:

عمار او را واگذار، چه او چيزى از دين بر نگرفته جز آنچه آدمى را به دنيا نزديك كردن تواند، و به عمد خود را به شبهه ها در افكنده تا آن را عذرخواه خطاهاى خود گرداند.